Ethan S. Harris - "FED Bena Bernanke" (recenzja)

       Pełny tytuł książki brzmi "FED Bena Bernanke. Bank Rezerwy Federalnej po Greenspanie". Moim zdaniem kolejność zdań powinna być zmieniona gdyż ta publikacja przedstawia przede wszystkim osobę Alana Greenspana.
       Ethan Harris był szefem badań w Nowojorskim Banku Rezerwy Federalnej. W 2007 i 2008 roku uzyskał najwyższą lokatę w rankingu 'Wall Street Journal' w dziedzinie skuteczności prognoz gospodarczych. Stale figuruje wśród trzech najlepszych ekonomistów w rankingu magazynu 'Institutional Investor'.
       Książka przybliża czytelnikowi kulisy działań Rezerwy Federalnej oraz kluczowe momenty i decyzje na przełomie kilkunastu ostatnich lat. Autor na wstępie zadaje pytanie "...czy w ogóle ktokolwiek mógłby zastąpić Alana Greenspana?". Po tym zdaniu ciężko oprzeć się wrażeniu, że Ethan Harris faworyzuje byłego prezesa FED. Kolejne rozdziały książki potwierdzają to przypuszczenie.
        Wokół FED i jego prezesa narosło wiele nieporozumień i mitów. Książka FED Bena Bernarke pomaga spojrzeć na zagadnienie z realistycznej i wielostronnej perspektywy, tak by czytelnik mógł wyrobić sobie własne zdanie. Polecam.

Zapiski spekulanta cz. 8 - NYSE i złoto

            W ubiegłym tygodniu indeks giełdy amerykańskiej S&P500 odbił się od 400 dniowej średniej kroczącej i ponownie ruszył na północ przebijając także długoterminowy opór bessy. Efektem tego jest dzisiejszy poziom 1098 punktów na zamknięcie. Jak łatwo zauważyć okolice 1100 punktów wyrysowały w poprzednim ruchu wzrostowym lokalny wierzchołek. Czujny inwestor musi zatem uważać na ewentualny podwójny szczyt; jutrzejsza sesja giełdowa będzie bardzo istotna.
            Dobieranie longów w obecnej sytuacji jest moim zdaniem ryzykowne. Z jednej strony indeksy są ponad SMA400 co w przeszłości było znakiem, że na giełdzie średnio terminowo dominują byki, jednakże jesteśmy bardzo blisko 1120 punktów czyli 50% zniesienia Fibo bessy, a jest to bardzo ważny opór z punktu widzenia AT. Warto wspomnieć, że DAX jako pierwszy dotarł do 50% Fibo bessy 07'-09' i odbił się jak od sufitu.
            Nie jestem zwolennikiem łapania wierzchołków więc póki co pozostaje mi zarządzanie otwartymi wcześniej longami.
            Pomimo sceptycznego nastawienia do dalszych wzrostów wciąż będę kibicował bykom w ciągu najbliższych sesji giełdowych. Nie ze względu na własne longi, lecz na fakt, że rejony >1120 pkt na S&P500 stałyby się mocnym sygnałem do dalszego osłabiania się dolara (ruchu wzrostowego kursu EUR/USD). Manipulanci rynku złota (z Goldman Sachsem na czele), którzy trzymają niebotyczne ilości net short z poziomów ~1000$ za uncję mieliby wtedy prawdziwy powód do zmartwień. Co więcej, ewentualne zamykanie stratnych pozycji short doprowadziłoby do wzrostu cen złotego kruszcu o kolejne kilkadziesiąt dolarów.

Christopher H. Browne - Mała książeczka o inwestowaniu w wartość (recenzja)

              Christopher H. Browne rekomenduje długoterminowe inwestowanie oparte na analizie fundamentalnej. Moim zdaniem to najlepsze co można przeczytać o inwestowaniu w papiery wartościowe. Choć książka jest małego formatu i mieści tylko 200 stron, przedstawiony w niej sposób myślenia czyni ją jedną z najbadziej wartościowych pozycji jakie czytałem.

              Browne jest prezesem towarzystwa funduszy inwestycyjnych w Tweedy; Browne Funds. W swojej książce przedstawia sposób myślenia m.in. Benjamina Grahama i Warrena Buffeta. Myślę, że żaden inwestor nie powinien pominąć tej publikacji.

Zapiski spekulanta cz. 7 - S&P500

            Pod koniec ubiegłego tygodnia indeks giełdy amerykańskiej S&P500 dotarł do kluczowego oporu jakim jest długoterminowa linia bessy (poziom 1100 punktów). Opór ten okazał się zbyt silny dla byków i od początku bieżącego tygodnia obserwujemy na Wall Street wyprzedaż. Dzień jutrzejszy oraz piątek obfitują w bardzo istotne dane makroekonomiczne z całego świata (m.in. PKB za 3 kwartał dla gospodarki USA). Choć indeks S&P500 przełamał wczoraj wsparcie trendu z marca bieżącego roku to zatrzymał się na średniej kroczącej 400 dniowej. Wspomniane dane o PKB zostaną podane na godzinę przed rozpoczęciem sesji na Wall Street zatem kluczową kwestią będzie dzisiejszy poziom otwarcia. I tak otwarcie poniżej wczorajszego zamknięcia (i jednocześnie poniżej SMA400) i dalsza wyprzedaż będą silnym sygnałem sprzedaży, natomiast otwarcie neutralne bądź powyżej wczorajszego zamknięcia i nieprzełamanie SMA400 będą sygnałem kupna. Każdorazowe napotkanie przez S&P400 średniej 400 dniowej jest dogodnym momentem do zajęcia pozycji. Taka okazja zdarza się raz na kilka miesięcy.

Mikołaj Rylski - 'Forex, wyłącz emocje, włącz zyski' (recenzja)

            Przyznam szczerze, że oczekiwałem z niecierpliwością na moment gdy ta publikacja pojawi się w mojej skrzynce na listy. Kiedyś natrafiłem na blog Pana Mikołaja i pierwsze co ujrzałem to cytat:

"Nigdy nie dopuściłem do tego, aby szkoła miała wpływ na moją edukację!" - Mark Twain

            Po przeczytaniu tego cytatu naszła mnie myśl, że mam z autorem coś wspólnego, że nasz sposób myślenia prawdopodobnie pokrywa się na wielu płaszczyznach. Nie pomyliłem się - już sam tytuł tej książki o tym świadczy. Forex to przede wszystkim emocje...
            Publikacja Mikołaja Rylskiego przedstawia świat handlu parami walutowymi jako pole walki na którym byki i niedźwiedzie toczą krwawy bój, a w osiąganiu zysków przeszkadzają nam 4 demony - emocji, przekonania, przypadłości i ograniczenia. No cóż, temat ujęty nie tylko oryginalnie, ale i jakże prawdziwie. Uważam, że aby w pełni zrozumieć tę książkę i wynieść z niej jak najwięcej wartościowej wiedzy należy spędzić na rynku chociażby te kilkadziesiąt godzin i uświadomić sobie znaczenie emocji podczas handlu. 
            Bardzo interesująca jest trzecia część książki zatytułowana; 'Od amatora do zawodowca'. Rozdział ten przedstawia 15 etapów do osiągnięcia sukcesu na rynku walutowym, od kroku pierwszego - 'Zaciekawienie', do kroku ostatniego - 'Upadek bądź zwycięstwo'. Szczerze polecam!

Dolar amerykański 1913-2009

            Dolar amerykański to oficjalna waluta USA, Portoryko, Mikronezji, Marianów Północnych, Palau, Wysp Marshalla, Panamy, Ekwadoru (od 2000), Salwadoru (od 2001) i Timoru Wschodniego. Ponadto w wielu krajach w dolarach rozliczana jest większość krajowych transakcji; m.in. w Boliwii, Urugwaju i Libanie - 70%; w Angoli, Peru, Turcji, Rumunii, Gruzji, na Filipinach, w Wietnamie, Egipcie, Mołdawii i na Ukrainie – od 20% do 70%. Jednocześnie od czasu II wojny światowej dolar pełni funkcję waluty rezerwowej świata co oznacza, że jest najważniejszą walutą międzynarodową. Wcześniej funkcję tę pełnił funt szterling. Dominująca pozycja gospodarki USA oraz wymienialność ich waluty na złoto fizyczne umożliwiły zaakceptowanie dolara jako podstawy międzynarodowego systemu walutowego, ustanowionego w 1944 roku na konferencji w Bretton Woods. Szczególną rolę odgrywała tu wymienialność na złoto – finansiści obdarzyli bowiem dolara zaufaniem uznając go za stabilną walutę. Od tej pory USA mogły finansować deficyt bieżącego bilansu płatniczego za pomocą zwykłej emisji pieniądza krajowego, co umożliwiało kapitałowi amerykańskiemu ekspansję na rynki zagraniczne. Jednakże systematycznie rosnący deficyt amerykańskiego bilansu płatniczego i zwiększające się w posiadaniu podmiotów zagranicznych zasoby dolarów, których wartość już w 1960 roku przekroczyła wartość liczonych według oficjalnej ceny rezerw złota USA, podważyły zaufanie do amerykańskiej waluty i stały się przyczyną zaburzeń w funkcjonowaniu międzynarodowego systemu walutowego. Aby nie dopuścić do utraty swoich rezerw złota, USA 15 sierpnia 1971 roku zawiesiły wymienialność dolara na złoto, a w 1973 roku upłynniły jego kurs w stosunku do innych walut. Dolar, podobnie jak inne waluty papierowe, stał się walutą nie pokrytą złotem i opartą wyłącznie na zaufaniu. Zapoczątkowało to proces stopniowego zmniejszania się znaczenia waluty amerykańskiej w międzynarodowym obrocie towarowym i finansowym. Jednak nadal dolar pozostaje kluczową walutą międzynarodową.

            Siła dolara amerykańskiego spada nieprzerwanie od 1913 roku, czyli od momentu powstania Rezerwy Federalnej. FED dzięki inflacyjnej kreacji pieniądza, przyczynienia się do deficytu w handlu zagranicznym USA i kolosalnego zadłużenia doprowadził do sytuacji, na widok której prezentowany na 1 dolarówkach poczciwy George Washington zapewne przewraca się w grobie.

            Poniżej prezentuje historyczne dane poziomu CPI, publikowane od 1913 roku przez US Bureau of Labor Statistics (średnie na koniec roku kalendarzowego). CPI, czyli consumer price index, jest wskaźnikiem wzrostu cen towarów i dóbr konsumpcyjnych nabywanych przez przeciętne gospodarstwo domowe. 

            Po uwzględnieniu tych danych okazuje się, że waluta amerykańska od 1913 roku straciła na wartości 97%. W praktyce 3 centy z 1913 roku moglibyśmy kupić dzisiaj za 1 dolara. Poniżej prezentuję zestawienie CPI (niebieska linia), oraz wartość dolara po uwzględnieniu CPI (linia czerwona). Jak widzimy na wykresie już w ciągu pierwszych 15 lat od powstania FED, deprecjacja dolara wyniosła 50%.

            Do szacowania wartości dolara tylko względem wskaźnika CPI odniósł bym się jednak z pewną rezerwą. Mimo iż CPI jest najpopularniejszym miernikiem inflacji nie odzwierciedla idealnie jej poziomu. Klasyczne ujęcie inflacji mówi o tym, że „zbyt duża ilość pieniędzy podąża za zbyt małą ilością dóbr” (G. Callahan, „Ekonomia dla normalnych ludzi” s. 152). Ale ukazywanie inflacji poprzez wzrost cen dóbr i usług to ukazywanie skutku zamiast przyczyny. Przecież ceny nie mogą rosnąć same z siebie. Powodem ich wzrostu jest ciągłe zwiększanie podaży pieniądza na rynku. Tak właśnie inflacja rozumiana jest przez Ekonomię Austriacką. Dla Szkoły Austriackiej „wartość (dóbr) jest subiektywna i nie można jej mierzyć. Jeśli dwie strony wymieniają 10 dolarów za worek cebuli, to wcale nie znaczy, że zmierzyliśmy wartość worka cebuli i że wynosi ona 10 dolarów. Oznacza to tylko, że dla osoby która cebulę kupiła, wartość worka cebuli jest większa niż 10 dolarów, zaś dla osoby która tę cebulę sprzedała wartość 10 dolarów jest większa od wartości worka cebuli.” 

            Jak zatem interpretować powyższe badania? Powiedzmy, że idąc do sklepu w 1913 roku z 1$ kupilibyśmy worek 100 ziemniaków. Dzisiaj za 1$ dostaniemy zaledwie 3 ziemniaki, a za worek zapłacimy 33$. 

            W minionym 2008 roku FED, Federal Deposit Insurance Corporation, Department of The Treasury i Federal Housing Administration wstrzyknęły w gospodarkę ok. 8,5 bln dolarów. To 2 razy więcej niż Stany Zjednoczone wydały na II wojnę światową. Siła nabywcza dolara nieprzerwanie maleje a ostatnia seria bailout'ów może okazać się przysłowiowym 'gwoździem do trumny'...

Zapiski spekulanta cz. 6 - NYSE

            Ostatnie 2 tygodnie przebiegły pod znakiem testowania poziomów wynikających ze średniej SMA400. Główne indeksy amerykańskie nie poradziły sobie jednak z tym oporem a końcówka tygodnia przyniosła wyraźną korektę stanowiącą jednocześnie odbicie od średniej 400 dniowej. 

            

           SMA400 jest bardzo ważnym elementem analizy technicznej. Jeżeli przypatrzymy się indeksowi Dow Jones Industrial Average i poziomom wyznaczanym przez tą średnią dojdziemy do wniosku, że SMA400 wyznaczała długoterminowe rynki byka i niedźwiedzia. Dlatego też każdy kontakt indeksów z tą średnią kroczącą jest istotną informacją. 

           Obecne poziomy można moim zdaniem wykorzystać do zajęcia pozycji short. Będzie to jednak bardzo ryzykowna strategia gdyż rynek wciąż znajduje się w trendzie wzrostowym, a obecne odbicie może okazać się przygotowaniem do przestrzelenia SMA400. Każda ewentualna pozycja short musi zostać uzbrojona w stosowne Stop Loss'y.

           Na dzień dzisiejszy bardziej prawdopodobny wydaje się scenariusz spadkowy. Indeksy wykonały wspaniałą robotę od marca b.r., ale wzrosty nigdy nie trwają wiecznie. Co więcej przyszła jesień, czas wzmożonej aktywności inwestorów i największej zmienności na rynkach. Nie można jednak zapominać o zeszłorocznym zastrzyku liquidit'y w system międzybankowy - być może instytucje finansowe nie wykorzystały jeszcze wszystkich swoich możliwości, a giełdy pozostaną na tych irracjonalnych poziomach. Rynek bowiem może pozostać ‘irracjonalny’ dużo dłużej niż ‘racjonalni’ inwestorzy mają zdolność pozostać wypłacalni.