Złoto ponownie powyżej 1350$ za uncję

Krótki wpis nawiązujący do posta z sierpnia ubiegłego roku, w którym sugerowałem wystąpienie lokalnego dołka cenowego na notowaniach złota (wtedy poruszającego się w okolicach 1200$ za uncję). Wspomniałem w nim także o rejonie 1350$, którego trwałe przebicie mogłoby zwiastować rozpoczęcie większego ruchu w kierunku północnym.

Polityka banku centralnego Stanów Zjednoczonych i bezprecedensowa zmiana jej kierunku w ostatnich miesiącach to główny czynnik, dla którego obserwujemy nowe szczyty na cenach złota. Wydarzenia z ostatnich miesięcy potwierdzają po raz kolejny brutalną prawdę, iż banki centralne są zapędzone w kozi róg i stały się zakładnikami taniego pieniądza. Rekordowo niskie stopy procentowe są i tak za wysokie, pomimo braku recesji i historycznie niskich poziomów bezrobocia. Bardziej restrykcyjne podejście do stóp procentowych, które FED miał zamiar wdrażać jeszcze w ubiegłym roku, spędza sen z powiek inwestorów i jest w stanie wywołać panikę na rynkach equity. Obserwowana pod koniec zeszłego roku zmienność i blisko 20% wyprzedaż na głównym indeksach amerykańskich to właśnie efekt tego uzależnienia – obawy o wyższy koszt pieniądza.

Jako że w ostatnich tygodniach trend na złocie był wyraźnie wzrostowy pewnie należałoby mu się nieco wytchnienia. To co się dzieje z kursem obecnie wygląda na ucieczkę tych, którzy grali pozycje krótkie. Ponowne zejście poniżej 1350$, powiedzmy w okolice 1300$ umożliwiłoby z kolei wybicie stop lossów tym, którzy liczą na nieprzerwany wzrost i już załadowali się pod korek. Niemniej w mojej opinii w dłuższym terminie kolejnym przystankiem są okolice 1550-1600$ za uncję.

FED ostrzega przed wysoką wyceną akcji

W minionym tygodniu podczas posiedzenia Rezerwy Federalnej Janet Yellen zakomunikowała, że wyceny akcji amerykańskich mogą być zbyt wysokie. Zważywszy na nieustający trend wzrostowy i ostatnie zachowanie indeksów w ramach tzw. ‘hossy Trump’a’ ostrzeżenie było jak najbardziej uzasadnione. Co więcej niektóre wskaźniki, takie jak C/Z są zdecydowanie powyżej historycznych norm – o czym oficjalnie wspomniano w komunikacie.

Postanowiłem sprawdzić czy w przeszłości takie komunikaty znajdowały odzwierciedlenie w zachowaniu rynku. Badając ostatnich 20 lat możemy doszukać się sześciu przestróg: z grudnia 1996, marca 2000, grudnia 2001, stycznia 2004, września 2014 i kwietnia 2015 roku. Na poniższy wykres naniosłem zmiany indeksu SP500 w kolejnych 12 miesiącach od wydania ostrzeżenia:

Na szczególną uwagę zasługuje okres pomiędzy grudniem 1996 a grudniem 1997 kiedy po wyrażeniu zaniepokojenia ze strony FED co do nadmiernych wycen akcji indeks SP500 wzrósł w kolejnych 12 miesiącach o ponad 30%. Ostrzeżenie było zatem wyjątkowo nietrafione.

Jednak w przypadku pozostałych 5 komunikatów mamy do czynienia z płaskim bądź spadkowym rynkiem – i to jest moim zdaniem informacja warta uwagi. Rezerwa Federalna miała całkowitą słuszność w okresie pękania bańki dot-com’ów wydając ostrzeżenie w marcu 2000 roku. Rok później SP500 był ponad 20% niżej.

Na czerwono zaznaczona jest średnia, która sugeruje całkowicie płaski rynek na przestrzeni najbliższych 12 miesięcy. Należy zaznaczyć, że tylko wynik z 1996 ratuje obraz rynku odchylając średnią mocno do góry.

Zdaniem wielu analityków istnieje przestrzeń do większej korekty w USA w najbliższych miesiącach. Amerykańscy inwestorzy wyczekują obiecanej przez administrację Trump’a reformy podatkowej co stanowiło część paliwa do motoru napędowego zwyżek w ostatnich miesiącach. Z drugiej strony FED zapowiada zmniejszenie swojej sumy bilansowej co oznacza, że pozbędą się części aktywów w tym roku. Tak naprawdę ciężko przewidzieć jakie może mieć to skutki dla rynku finansowego. Nie można także zapominać o powrocie, na ten moment niskiej, inflacji co wpłynąć może na ilość podwyżek stóp procentowych w kolejnych kwartałach.

Poniżej wykres prezentujący średnie zachowanie indeksu SP500 po wydaniu ostrzeżenie przez FED oraz przeciętne zachowanie indeksu w okresie styczeń – grudzień w ostatnich 20 latach (w oparciu o mediany).

Alan Greenspan – Era zawirowań. Krok w nowy wiek (recenzja)

            Ta blisko 600-stronicowa książka to autobiografia przepleciona światową historią gospodarczą przełomu XX i XXI wieku. Kim jest, choć bardziej kim był Alan Greenspan pisać nie muszę. Każdy wie o kogo chodzi.  Autor zabiera czytelnika w fascynującą podróż po wspomnieniach dzieląc się historią swojego życia, by dać świadectwo bogactwu wydarzeń i historii, której doświadczył i którą tworzył. Ponadto w ‘Erze zawirowań’ znajdziemy krótką lekcję ekonomii pro-keynesowskiej, dowiemy się nieco więcej szczegółów jak FED wygląda od kuchni, a także poznamy opinię autora co do przyszłych trendów w gospodarkach światowych.

            Fragment książki dotyczący przemian polityczno-gospodarczych w Polsce w latach 90’ ubiegłego stulecia:

‘Balcerowicz, wykształcony na Zachodzie profesor ekonomii, wziął przykład z Erharda* i zaproponował, jak to określił, rewolucję rynkową. Inni zaś nazwali to terapią szokową. Gdy Solidarność wygrała wybory w Polsce w 1989 roku, gospodarka była na skraju zapaści. W sklepach brakowało żywności, hiperinflacja zżerała wartość pieniądza, a rząd zbankrutował i nie mógł spłacać długów. Za namową Balcerowicza nowa władza zdecydowała, że 1 stycznia 1990 roku będzie dniem, gdy praktycznie wszystkie ograniczenia cenowe przestaną funkcjonować. Z Balcerowiczem po raz pierwszy rozmawiałem podczas międzynarodowego spotkania bankierów w szwajcarskiej Bazylei, na kilka tygodni przed tym wydarzeniem. Zaskoczył mnie, mówiąc, że nie wie, czy strategia zadziała. Ale, jak dodał, ‘nie można reformować małymi krokami’. Wierzył, że w społeczeństwie, gdzie rząd przez cztery dziesięciolecia decydował o każdym aspekcie kupna i sprzedaży, łagodne przejście z centralnego planowania do konkurencji rynkowej nie jest możliwe. Należało podjąć drastyczne działania, aby zmobilizować ludzi do tego, by zaczęli sami podejmować decyzje, jak to określił, by byli przekonani, że zmiana jest nieunikniona.

Uwolnieniu cen, czego się zresztą spodziewano, towarzyszył ogromny wstrząs. Tak jak miało to miejsce w Niemczech za czasów Erharda, ceny początkowo skoczyły, a złoty w pierwszych dwóch tygodniach stracił prawie połowę siły nabywczej. W sklepach jednak pojawiło się więcej towarów i stopniowo ceny zaczęły się wyrównywać. Balcerowicz regularnie wysyłał swoich ludzi do sklepów, by to sprawdzali. I jak później wspominał: ‘To był szalenie ważny dzień, gdy powiedzieli, że cena jajek spada’. Trudno o bardziej wymowny znak, że przejście do wolnego rynku zaczęło się sprawdzać.’

            Książka stanowi pokaźną porcję informacji chodź zapewne to ułamek wiedzy, którą dysponuje Alan Greenspan. Szacunek do jego osoby przysłania mi pełniona przez niego 18-letnia prezesura na czele organizacji, wobec której mam wiele zastrzeżeń i wątpliwości.

‘W wyniku nieobecności standardu złota, nie ma sposobu na ochronienie przed ich konfiskatą przez inflację. Nie ma bezpiecznego magazynu dla wartości... Złoto jest obrońcą praw własnościowych.’ - Alan Greenspan (przed tym jak poszedł pracować w FED).

            Książka jest warta przeczytania. Odnoszę wrażenie, że gdzieś między wierszami autor chciał dać czytelnikowi do zrozumienia, że wiele podjętych przez niego decyzji była uwarunkowana przez naciski polityczne. Ale przecież Rezerwa Federalna to niezależna instytucja, nieprawdaż panie Greenspan?

*Erhard – jeden z autorów sukcesu ekonomicznego Niemców Zachodnich (RFN)